Fiesta Celestial

Door: Bert Bos



Van sommige dingen in het leven droom je. Als je een muzikant bent droom je ervan om een keer in een groot stadion te spelen of om een mooi concert te geven in een prachtig theater waar iedereen ademloos zit te luisteren naar je nummers. Dromen lijken soms vanzelf waar te worden maar niets is minder waar, ook bij muzikanten niet. Om zover te komen dat je in een theater zit te spelen voor een publiek dat met ingehouden adem aan je lippen hangt moet je er wel voor zorgen dat het theater vol zit en, minstens zo belangrijk, dat je nummers en je muzikale vaardigheden dusdanig zijn dat je publiek even alles kan vergeten en geraakt kan worden.



Ik voel mij een bevoorrecht mens die veel van zijn dromen bewaarheid ziet worden. We hebben in het Gelredome gestaan voor 27.000 man, dus die kunnen we afvinken. Die theatertour, die komt eraan en dat gaat ook te gek worden, we oefenen zo hard dat we dat wel durven te stellen. Maar soms komen er mogelijkheden voorbij waar je nog nooit van had gedroomd en waar je je ook eigenlijk bijna geen beeld van kan vormen. Zo speelden wij op 14 september voor de Koning en de Koningin, iets waar ik persoonlijk nog nooit over na had gedacht als een optie, maar wat werkelijkheid werd. In de aanloop naar het concert werd 1 vraag veelvuldig gesteld: “Dan zul je onderhand wel zenuwachtig worden?!” Waarop wij dan braaf antwoorden dat dat vast nog wel zou komen maar dat het nu nog niet zo was. Ik denk dat we allemaal dachten dat het wel mee zou vallen met die zenuwen. Immers, we hebben al veel vaker voor belangrijke mensen gespeeld dus waarom zou dit anders zijn? En toch... zo’n half uur voor aanvang van de dienst keken we naar buiten waar een paar honderd mensen stonden met als enige doel een glimp op te vangen van de Koning en de Koningin. Diezelfde Koning en Koningin waar wij een uurtje later voor zouden spelen. Op 2 meter afstand. Met een nummer dat in schril contrast stond met de rest van de dienst en een persoonlijke boodschap voor de Koningin in het Spaans. Als ik er zo over nadenk wordt ik spontaan weer zenuwachtig.

Toen begon de dienst, een keurig geheel dat wij backstage meemaakten. Via een tv zagen we dat onze collega’s ook behoorlijk de zenuwen kregen. Vijf minuten voor we op moesten werden we opgeroepen om ons op te stellen in een klein gangetje dat naar het podium leidde, de zenuwen gierden ondertussen behoorlijk door ons lijf heen. En toen het moment dat we op moesten. Een verraste blik van het koningspaar, een glimlach de zaal in, instrumenten inpluggen en dan wachten tot we ons nummer in mochten zetten.

Wij keken naar het Koninklijk paar, zij naar ons en je zag ze bijna denken: “wat moeten we verwachten van deze vier jonge heren?” Niek telt af, we zetten het nummer in en ik zie een glimlach verschijnen op het gezicht van de Koningin, de zenuwen stromen weg en een brede grijns vormt zich op onze gezichten. Ze vindt het leuk! Ze hoort onze Spaanse teksten en de glimlach wordt een lach die open breekt als Elbert haar in het Spaans vraagt ons te helpen door het goede voorbeeld te geven, de hele kerk klapt mee met Fiesta Celestial en een hemels momentje is het wat ons betreft zeker wel. Euforisch verlaten we het podium en high van de adrenaline stuiteren we backstage. In de flow van het moment rennen we na de dienst naar de hal van de kerk om het Koninklijk echtpaar een cd aan te bieden, dat lukt en een kort maar hartelijk gesprek bezegelt een bijzondere ontmoeting. Vol verbazing zien we hoe in de loop van de avond en de volgende dag de reacties binnen stromen. De vele likes op de facebook post bevestigt onze eigen conclusie dat dit een bijzonder moment was en met deze ongedroomde droom die in vervulling ging dient de volgende droom zich aan: een concert geven op het paleis... Wellicht moeten we eerst maar eens proberen het Koninklijk echtpaar uit te nodigen voor onze theatertour die half november begint.

Share